لویی آلتوسر (۱۹۱۸-۱۹۹۰)، فیلسوف فرانسوی و یکی از مهم‌ترین چهره‌های مارکسیسم غربی است، امّا ادای سهم او به مارکسیسم و خصوصاً فلسفه‌ی مارکسیستی صرفاً از او چپ‌گرایی متمایل به فلسفه نمی‌سازد؛ او هم در مقام یک مبارز کمونیست و هم استاد فلسفه، همچون دیگر هم‌قطاران تاریخی‌اش ـــ گرامشی، لوکاچ، آدورنو، بنیامین، مارکوزه، سارتر، لوفِوْر، نگری و حتی دلوز و گتاری ــــ در دهه‌ی ۶۰ و ۷۰ میلادی ‌کوشید تا حلقه‌ی مفقوده فلسفه‌ی مارکس را ــــ که سرنخ‌هایی از آن در آثار نام‌های برده شده نیز یافت می‌شد ــــ از چنگالِ صلاح‌اندیشیِ نظامِ شوروی، که آن‌روزها به اومانیسمِ نظری تمایل داشت، بیرون بکشد. آیا او در این کار موفق بوده یا نه، هنوز معلوم نیست؛ امّا به‌صراحت می‌توان گفت پس از او هر اثری که مدّعای نواندیشی در مارکسیسم را دارد، و حتی نظریه‌ی فرانسوی دهه‌ی ۷۰ به این‌سو، مدیون او و ملهم از اندیشه‌ی اوست.