اندرو جیمیسن، روان‌درمان‌گر انگلیسی، در «میان‌سالی: سلاح سرّی انسان» مفهوم یونگی بحران میان‌سالی را می‌کاود. او می‌گوید: «از زمانی که کار روان‌درمانی را شروع کردم، سه‌چهارم مُراجعین‌ام بین سی‌وپنج تا پنجاه‌وپنج سال داشته‌اند. در اولین جلسه‌ی حضور در مطب، همگی بدون استثنا دچار افسردگی، اضطراب و دودلی‌اند و اغلب می‌خواهند شغل‌شان را کنار بگذارند یا به ازدواج‌شان پایان دهند، ولی تردید دارند. در این حالتِ آشفتگی روانی نسبی، احساس می‌کنند مشکلی بغرنج و لاینحل امان‌شان را بریده است. از آن‌جا که با مُراجعینی پرشمار از این صخره‌ی عاطفی چالش‌برانگیز عبور کرده‌ام، به‌کرات در شگفت بوده‌ام که این دوره‌های آشفتگی درونی چه فرصت بی‌همتایی در اختیارمان قرار می‌دهند تا زندگی‌مان را وارسی و شخصیت‌مان را کندوکاو کنیم. سپس می‌توانیم بکوشیم آن ابعادی از سرشت‌مان را که پیشرفت را محدود می‌کنند، جلوی توان بالقوه‌ی حقیقی ما را می‌گیرند، و سد راه احساس خوشبختی‌مان هستند جرح‌وتعدیل کنیم و تغییر شکل دهیم. این اتفاق مهم زندگی که نام‌اش را بحران میان‌سالی گذاشته‌ایم منشأ دیرینه‌ای دارد.» جیمیسن با تکیه بر تاریخ، روان‌شناسی، علم و ادبیات نشان می‌دهد که بحران میان‌سالی چقدر فراگیر و حیاتی است و اگر چیزی تصورش کنیم که می‌توانیم و باید از آن اجتناب ورزیم، چه پیامدهای ویران‌گری برای جامعه دارد.