ایده‌های فروید که دریچه‌های تازه‌ای را به‌سوی قاره‌ای ناپیدا در گفتار و کردار آدمی گشودند، به‌رغم مخالفت‌های فراوانى که برانگیخته‌اند و با وجود اعلام مکرر مرگ و زوال‌شان، نه‌تنها حوزه‌های گوناگون مطالعه را تحت تأثیر قرار دادند بلکه متعاقباً الهام‌بخش تفکراتى نو در طیف وسیعی از تجربه‌های انسانی از جمله در هنر، ادبیات و سینما نیز بوده‌اند. آن‌چه او در قالب نوشته‌های پراکنده، نامه‌ها و درس‌گفتارها از خود به یادگار گذاشت تجسم انقلابى در خودنگری و درون‌بینی بود که به سهم خود شالوده‌های تفکر سنتی، اقتدار کهن، باورهای محافظه‌کارانه و مرجعیت علم پوزیتیویستی را به لرزه درآورد. شاید اگر به برکت ظرافت نگاه و ذوق پرورش‌یافته‌ی فروید نبود، ذوقى که از تربیت اومانیستی و میراث ادبى اروپا مایه‌ور می‌شد، ایده‌هایش که اساساً در راستای ایجاد یک روش تحلیلی و درمانىِ جدید نضج یافته بودند نمی‌توانستند سهم درخوری در مطالعات هنر داشته باشند. او اگرچه از آموختگی و ذوقى که به هم‌دلى با انقلاب‌های هنری مدرن و درک پیچیدگى‌های آن‌ها کمک کند بى‌بهره بود، آن مایه از باریک‌بینی، فراست و کنایه‌دانى را داشت تا شیوه‌های تازه‌ای را برای مواجهه با آثار هنری در اختیارمان بگذارد. نباید فراموش کرد که ایده‌های او درباره‌ی هنر را نمی‌توان از سایر مطالعات‌اش درباره‌ی اختلالات روانى و درباره‌ی رفتار و سلوک انسان مدرن تفکیک کرد. کتاب حاضر با تکیه بر وجه شخصی و درونى مسائل فروید، به‌صورت نخ تسبیحی که طیف پردامنه‌ی موضوعات مطالعه‌اش را به هم وصل می‌کند، سعی دارد آن انسجام کلی را بازیابد و نظریه‌های فروید درباره‌ی هنر را در چارچوبى وسیع‌تر بگذارد که از بینشی نو در قبال جلوه‌های گوناگون حیات انسانى حکایت دارد.